Święta i uroczystości Izraelitów. Leksykon

Mędrzec, Szymon zwany Sprawiedliwym (IV w. p.Chr.), zwykł mawiać: „Na trzech rzeczach opiera się świat: Na Torze, na pracy i na czynieniu dobra” (Awot1,2). Święta są tego przypomnieniem i ożywieniem. Ustanowiono je, aby przynosiły wiele dobra, ale żadnego zysku. Są one ramą życia indywidualnego i społecznego wybranych przez Jahwe.

Pierwsze święto w historii świata ukazane na kartach Biblii to szabat, ale nie było to święto człowieka tylko Boga. Mowa tam, że Bóg odpoczął po dniach stwarzania, dniach pracy swego umysłu i ducha. I uradował się z dzieła, które uczynił, bo było dobre, nawet bardzo dobre. I przechadzał się wśród stworzeń, aby Go dostrzegły inaczej niż w codzienności i się uradowały z bliskości.
Ten element odpoczynku, zadumy, radości i dziękczynienia zawiera każda uroczystość, każde święto, niezależnie od tego, czy jest to państwowe czy kościelne, świeckie czy religijne: odpoczynek, zaduma, wzbudzająca dziękczynienie, hołd
i cześć, prowadzące ku dobroci, wybaczenia i miłosierdzia w spotkaniu nieba z ziemią.

Dla człowieka ten pierwszy święty dzień był dostrzeżeniem, że Bóg jest tuż, obok, że chodzi po tej samej ziemi i woła adama (człowieka), który się schował przed Nim ze wstydu. Święta to nie w pierwszym rzędzie stół i ozdoby, nowe ciuchy i lepsze jedzenie, lecz ludzie, zarówno z ich pogodą serc i ciepłymi spojrzeniami, jak też i wstydem i grzechem. Ludzie w święta są najważniejsi, zarówno w uroczystościach żydowskich, jak i wszystkich innych.