Waleczne serce. Jak kształtować dojrzały charakter ks. Andrzej Liszka

Chcesz zostać KIMŚ? Przestań przepraszać za to, że żyjesz! Odrzuć uprzedzenia i ćwicz się w cnotach. One, choć współcześnie źle pojmowane, wyśmiewane i obrzydzane, pozwolą Ci wzrastać w siłę. Są bowiem potężną bronią. Dzięki nim wzmocnisz poczucie własnej wartości i odwagę do samodzielnego myślenia.

Ta książka Ci w tym pomoże. Autor nie prawi morałów, ale powołując się na pouczające dykteryjki, wskazuje, jak daleko można zajść, żyjąc wiarą, miłością i nadzieją.

Ksiądz Andrzej Liszka – koordynator Grup Modlitwy Ojca Pio diecezji tarnowskiej. Założyciel i długoletni moderator liczącej aż dwa tysiące czcicieli i działającej w Nowym Sączu największej z nich w Polsce i na świecie. Cudownie uzdrowiony przed laty za przyczyną Ojca Pio. Od trzydziestu lat na kazaniach, rekolekcjach i spotkaniach opowiada o Bożej miłości, cudzie uzdrowienia i pięknie swojego powołania.

Historia uzdrowienia ks. Andrzeja Liszki:

Rankiem 25 maja 1988 roku kleryk Andrzej Liszka po raz pierwszy od p.ł roku obudził się wyspany i wypoczęty. Czuł się zdrowy, a przecież od miesięcy miał narastające trudności z poruszaniem się i mówieniem. Zdiagnozowano u niego stwardnienie rozsiane, chorobę, wobec której medycyna jest bezradna. – Dlaczego ja, dlaczego teraz, na kilka miesięcy przed święceniami? – buntował się. W tym czasie przyjaciel przysłał mu dwa obrazki: na jednym był wizerunek sługi Bożego Ojca Pio i słowa „kocham krzyż, tylko krzyż, bo widzę go zawsze na ramionach Chrystusa”, a na drugim modlitwa o beatyfikację zakonnika z Pietrelciny. Dzięki temu podarunkowi zaczął odmawiać nowennę o beatyfikację Ojca Pio. W dziewiątym dniu zamiast kolejnego „dlaczego?” powiedział Bogu „bądź wola Twoja” i poczuł, jak Boża miłość wypełnia jego serce. Trzy tygodnie przed święceniami, w dniu urodzin Ojca Pio, został uzdrowiony. – Dzięki niemu żyję i pełnię posługę kapłańską – mówił po latach, w 2018 roku, już jako doświadczony ksiądz podczas Ogólnopolskiego Czuwania Grup Modlitwy Ojca Pio w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach, wskazując figurę pokornego zakonnika. – Zrozumiałem, że choroba była próbą mojego zaufania do Pana Boga, a cierpienie dziurką od klucza, przez którą mogłem zobaczyć cel życia. Moim celem jest wieczność.